ராவ் பகதூர்: விமர்சனம்
வெங்கடேஷ் மஹாவின் இயக்கம், சத்யதேவின் அசாத்திய நடிப்பு ஆளுமை, மகேஷ் பாபுவின் சமர்ப்பணம் எனப் பல கோணங்களில் சினிமா பிரியர்களின் கவனத்தை ஈர்த்துள்ள ‘ராவ் பகதூர்’ திரைப்படம், வெளிப்படைப் பார்வைக்கு ஒரு பாரம்பரிய ஜமீன் குடும்பத்தின் வரலாறாகத் தெரிந்தாலும், அடிப்படையில் ஒரு சிக்கலான உளவியல் சார்ந்த காலக்கட்டப் பதிவாக அமைந்திருக்கிறது.
குறுநில மன்னர் பரம்பரையின் எச்சமான ராம்பா ராவ் பகதூர், கல்லீரல் புற்றுநோயும் மனச்சிக்கல்களும் தீவிரமாக வாட்ட, ஆயுளின் இறுதித் தருணங்களை எதிர்கொண்டிருக்கிறார். மருத்துவர்கள் குறித்த காலக்கெடுவைக் கடந்தும் தன் உயிர் பிரியாமல் இருப்பதற்குக் காரணம், தன் மனதை இடைவிடாமல் உலுக்கும் ஒரு பெரும் சந்தேகமே என்றும், அதை நிவர்த்தி செய்துவிட்டால் நிம்மதியாக விடைபெறுவேன் என்றும் தன் ஆப்த நண்பரும் மருத்துவருமான ஆச்சாரியிடம் கோருகிறார். அந்தச் சந்தேகத்தின் பின்னணி என்ன, ராவ் பகதூரின் прош காலத்தில் ரேணுகாவுடனான காதலும் மணவாழ்க்கையும் அவரை எங்கு கொண்டு சேர்த்தது, தன் இளைய மகனை அவர் விலக்கி வைப்பதன் பின்னணியில் இருக்கும் உண்மை என்ன போன்ற வினாக்களுக்கு விடை தேடும் ஓட்டமே கதையின் மையச்சரடு. அதேவேளையில், சமூகத்தில் தலைமுறை தலைமுறையாக வேரூன்றியிருக்கும் சாதி ஆதிக்கம், நிறப் பாகுபாடு, ரத்த பந்த வெறி மற்றும் பரம்பரை அந்தஸ்து மீதான போலி பிம்பங்களை மிகக் காரசாரமாகக் கேள்வி கேட்கிறது படத்தின் கதைக் கரு.
முழுப் படத்தையும் தன் தோள்களில் தாங்கி நிற்கும் சத்யதேவ், இளமைத் துள்ளலும் மரணத்தின் விளிம்பில் நிற்கும் முதியவயதும் என இரு வேறு காலகட்டப் பரிமாணங்களிலும் நேர்த்தியான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியுள்ளார். குறிப்பாக, முதியவர் தோற்றத்தில் அவர் கையாண்டிருக்கும் குரல் ஏற்ற இறக்கங்களும், கணத்திற்கு கணம் மாறும் விசித்திர நடத்தைகளும், சந்தேக உணர்வால் சூழப்பட்டுச் சுற்றியிருப்பவர்களைக் கையாளுவதும் அசாத்தியமான வெளிப்பாடு. ரேணுகாவாக வரும் தீபா தாமஸ் திரையில் தோன்றும் காட்சிகளில் அழகியலாலும் உணர்வாலும் கவனத்தைக் கவர்கிறார்; முதற்பாதியில் கதைக்கு வலுவூட்டும் இவரது கதாபாத்திரம், இரண்டாம் பாதியில் சற்றே பலவீனமடைவது சிறிய குறை. மருத்துவராக்க வரும் விகாஸ் முப்பாலவின் மிதமான நடிப்பு கதைக்குத் தேவையான அழுத்தத்தைத் தர, இடை இடையே வரும் பணிப்பெண் கதாபாத்திரம் சூழலின் தீவிரத்தைக் குறைத்து லேசான சிரிப்புக்கு வழிவகுக்கிறது.
தொடக்கத்திலேயே ஒரு புகைப்பட சட்டகத்திலிருந்து சிறுவன் வெளியேறி ஓடுவதும், அவனை மரத்தின் விழுதுகள் துரத்திச் சென்று கல்லறையில் அடைப்பதுமான காட்சி நுட்பத்தோடு தொடங்கி, அடுத்த கணமே கட்டிலில் முதியவராக நாயகனை அறிமுகப்படுத்தி ஒரு புதிய திரை அனுபவத்திற்கு நம்மை ஆயத்தப்படுத்துகிறார் இயக்குநர். முதற்பாதியின் நிதானமான நகர்வுக்குப் பின், நாயகன் தன் சந்தேகத்திற்கான விடையைத் தேடத் தொடங்கும் இடைவேளைக் காட்சியிலிருந்து படம் வேகம் எடுக்கிறது. இரண்டாம் பாதியில் காவல் அதிகாரியின் வருகை கதையின் மர்மத்தைக் கூட்ட, பார்வையாளர்களின் கணிப்புகளைப் பொய்யாக்கி இறுதிப் பகுதியில் வைக்கப்பட்டுள்ள அந்த எதிர்பாராத திருப்பம் இயக்குநரின் திறமைக்குச் சான்றாக அமைகிறது.
ஸ்மரன் சாயின் இசையில் பாடல்கள் கதையின் போக்கோடு தடையின்றிப் பயணிக்க, காட்சிகளின் வேகத்திற்கும் கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் போராட்டங்களுக்கும் ஏற்ப பின்னணி இசை மிக முக்கிய பங்காற்றுகிறது. கார்த்திக் பர்மாரின் ஒளிப்பதிவும் கலை இயக்கத்தின் உழைப்பும் இணைந்து, 1968 முதல் 1991 வரையிலான காலகட்டத்தையும் பழைய ராஜ மாளிகையின் பிரம்மாண்டத்தையும் கண்முன்னே கொண்டுவந்து நிறுத்தியுள்ளன.
ஆரம்பக் காட்சிகளின் மெதுவான நகர்வு சற்றே பொறுமையைச் சோதித்தாலும், கதையின் ஆழமான உள்ளடக்கமும், சத்யதேவின் நிறைவான நடிப்பும், நுட்பமான கலை உருவாக்கமும் படத்தை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்கின்றன. வழக்கமான சூத்திரப் படங்களைத் தாண்டி, ஒரு காத்திரமான உளவியல் சார்ந்த காலக்கட்டப் படைப்பைப் பார்க்க விரும்பும் சினிமா ரசிகர்களுக்கு ‘ராவ் பகதூர்’ ஒரு நிறைவான திரையனுபவம்!
